Sędziowie wygrają z Ziobro, Kaczyńskim i antydemokratycznym PiS

Po czterech latach represji ze strony PiS widać, że działają jak sprzężenie zwrotne: im ich więcej, tym silniejszy opór i konsolidacja sędziów. A także przekonanie, że współpraca z obecną władzą polityczną to wstyd.

Sędziom nie wolno się bać i ulegać naciskom polityków. Bez wolnych sądów nie ma wolnych obywateli i praworządnej Polski. Władze przychodzą i odchodzą, dlatego warto być przyzwoitym. Robimy to dla was. Jesteśmy silni, nawet nie wiecie, jak bardzo – mówił sędzia Paweł Juszczyszyn z Olsztyna na warszawskiej demonstracji przeciwko represjom wobec sędziów.

To on stał się w ostatnich dniach symbolem determinacji środowiska. Nawet w PRL nie zawieszano sędziów w obowiązkach za oświadczenie o dochowaniu zasady niezawisłości czy za krytykę ministra sprawiedliwości (przypadek Olimpii Barańskiej-Małuszek z Gorzowa Wielkopolskiego). Ani nie wytaczano spraw dyscyplinarnych za wyroki.

„Nie bać się polityków”. Sędzia wyznacza standard niezawisłości

Sędziowie zdeterminowani jak nigdy

Zorganizowane przez stowarzyszenia sędziowskie demonstracje poparcia dla represjonowanych sędziów odbyły się w niedzielę w ponad stu miastach Polski i za granicą. Były najliczniejsze od czasu obrony Sądu Najwyższego. Wygląda na to, że po wyroku TSUE, w którym podważono prawomocność działania neo-KRS i Izby Dyscyplinarnej, przyszedł czas przesilenia. Sędziowie są zdeterminowani jak nigdy. Słowa Juszczyszyna zaraz po tym, jak doświadczył odwołania z delegacji, zarzutu dyscyplinarnego, a w końcu zawieszenia w obowiązkach, zabrzmiały dramatycznie, ale przede wszystkim wiarygodnie.

Na stołecznej demonstracji zebrało się kilka tysięcy osób. W tym sędziowie Trybunału Konstytucyjnego w stanie spoczynku: Ewa Łętowska, Andrzej Rzepliński, Mirosław Wyrzykowski i Wojciech Hermeliński. – Wiemy, jak okropna i opresyjna była władza komunistyczna. Jednak w działaniach przeciwko sędziom miała pewną granicę, do pewnych czynów – tak jak ta władza – się nie posuwała. Dlatego ogromny szacunek należy się wszystkim sędziom za to, że z godnością, poświęceniem i odwagą zmagają się z bezprawiem. I że wykonują to, co jest zapisane w rocie ślubowania: są strażnikami prawa, kierują się zasadami uczciwości i godności – mówił Hermeliński.

Przypomniał, że hasłem PiS do rozprawy z sędziami było ich rzekomo komunistyczne pochodzenie. I że partia Kaczyńskiego wybrała sobie do Trybunału Konstytucyjnego byłego peerelowskiego prokuratora Stanisława Piotrowicza.

Sędziowie już stosują wyrok TSUE. Władza im grozi

Prokuratorzy jak zwierzyna łowna

Beata Morawiec, przewodnicząca Stowarzyszenia Sędziów „Themis” i jedna z pierwszych ofiar „dobrej zmiany”, która wygrała proces o ochronę dóbr osobistych z ministrem Ziobrą, odczytała list od prezesa Europejskiego Stowarzyszenia Sędziów Jose Igreja Matosa. Napisał, że działania władzy politycznej wobec sędziów zagrażają podstawowym wartościom europejskim. „Zniszczenie niezależności sądownictwa w Polsce ma różne konsekwencje dla obywateli Europy, inwestycji realizowanych przez firmy i wzajemnego zaufania między krajami” – dodał.

Rzecznik stowarzyszenia Iustitia Bartłomiej Przymusiński (również nękany dyscyplinarnie) przeczytał fragment listu tureckiego sędziego: „Macie rację, protestując. Gdybyśmy my głośno protestowali przeciw naciskom, może nie siedzielibyśmy dziś w więzieniach”. Przemawiał Krzysztof Parchimowicz, szef Stowarzyszenia Prokuratorów Lex Super Omnia, który ma już kilkanaście postępowań dyscyplinarnych. – Prokuratorzy stali się zwierzyną łowną – zaznaczył. Natomiast prokurator Prokuratury Generalnej w stanie spoczynku Wojciech Sadrakuła, ścigany dyscyplinarnie za prowadzenie w szkole lekcji o konstytucji, dodawał: – W ciągu 40 lat nie spotkałem równie niekompetentnego i łamiącego praworządność kierownictwa prokuratury i całego resortu sprawiedliwości.

Odczytano żądania stowarzyszeń sędziowskich, które obecni na demonstracji kończyli okrzykiem „Żądamy”:

  1. Natychmiastowego przywrócenia do orzekania sędziego Pawła Juszczyszyna
  2. Powołania niepolitycznej Krajowej Rady Sądownictwa
  3. Likwidacji politycznego systemu represji wobec sędziów, rozwiązania Izby Dyscyplinarnej SN i odwołania rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych Piotra Schaba oraz jego zastępców Michała Lasoty i Przemysława Radzika
  4. Zapewnienia obywatelom prawa do niezależnego sądu w tych sprawach, w których na skutek udziału neo-KRS w procedurach nominacyjnych skład sądu został uznany za wadliwy
  5. Szanowania i wykonywania przez władzę ustawodawczą i wykonawczą orzeczeń polskich i europejskich sądów, w tym ostatniego wyroku TSUE z listopada 2019 r.

Demonstracja zakończyła się ponowieniem ślubowania przez sędziów.

Wyrok TSUE daje drogowskaz, a nie bat

Piotrowicz, kompromitacja władzy PiS

A więc mamy przesilenie. Sędziowie podjęli się obrony wymiaru sprawiedliwości, wykorzystując obowiązujące prawo (po wyrokach Trybunału Sprawiedliwości UE stało się oczywiste, że jest po ich stronie). I choć ludzie nie przychodzą już na demonstracje w liczbie 100 tys., nie oznacza to, że nie popierają sędziowskich postulatów. Natomiast władza, mimo czteroletnich wysiłków, traci poparcie dla „reform”. Ludzie, którzy wcześniej uważali, że należy „pogonić nadzwyczajną kastę”, widzą, że nie poprawiły one sprawności sądów, za to coraz więcej kosztują Polskę na arenie międzynarodowej. Hasła o komunistycznych sędziach mało kogo już poruszają i zostały moralnie unieważnione nominacją Piotrowicza do TK.

Obok „starych” ikon sprzeciwu (sędziowie Waldemar Żurek, Igor Tuleya czy Wojciech Łączewski) pojawiają się nowe, jak Paweł Juszczyszyn. Powstała też synergia między sędziami i prokuratorami. A dziewięcioro sędziów TK w stanie spoczynku i były prezes SN prof. Adam Strzembosz przyłączyli się do potępienia represji. Napisali w specjalnym oświadczeniu: „Sędziowie są adresatem zmasowanych ataków organizowanych przez struktury państwowe lub osoby zatrudnione w tych strukturach (Ministerstwo Sprawiedliwości, Krajowa Rada Sądownictwa). Rzeczpospolita Polska powinna chronić sędziów przed atakami hejterskimi w imię konstytucyjnego nakazu poszanowania i ochrony godności człowieka oraz obowiązku zachowania powagi państwa”.

Oni także wezwali do wykonania wyroku TSUE, czyli przygotowania i uchwalenia bez zbędnej zwłoki nowej regulacji o KRS oraz przywrócenia jak najszybciej zgodności systemu powoływania sędziów z zasadami i wartościami unijnymi.

Napisali wyraźnie, że nominaci neo-KRS „wydają wyroki dotknięte wadą, bowiem orzeczenia wydane z ich udziałem mogą być uznane za wydane przez sąd nienależycie obsadzony”. W ich ocenie nowa ustawa o KRS powinna dawać wadliwie mianowanym sędziom możliwość złożenia urzędu i ponownego ubiegania się o nominację. I ostrzegli, że brak wykonania wyroku TSUE „pogłębi chaos w systemie prawnym, bowiem wszystkie nominacje sędziowskie, w tym awanse od roku 2018, będą mogły zostać uznane za dokonane z naruszeniem wymagań prawa unijnego”.

Pawłowicz i Piotrowicz na ratunek? Bunt w TK narasta

Pupile władzy i wstyd

Po czterech latach represji ze strony PiS widać, że działają one jak sprzężenie zwrotne: im ich więcej, tym silniejszy jest opór i konsolidacja sędziów. A także przekonanie, że współpraca z obecną władzą polityczną to wstyd. Szczególnie że po stronie jej pupili są osoby, których sędziowskie osiągnięcia bywają mocno wątpliwe, a władza polityczna stworzyła autentyczną kastę korzystającą z ekstra wynagrodzeń i przywilejów.

Podczas niedzielnych manifestacji sędziowie apelowali do ludzi o solidarność. Nikt ich nie wyręczy w walce o utrzymanie niezawisłości, ale solidarność jest tym, co im tę walkę ułatwia.

Richard Gere: Nie dopuszczajmy do siebie nienawiści

Pisowskie komuchy dążą do przelania naszej krwi, bo demokracja obnaża karłowatość Kaczyńskiego i jego przydupasów.

Kmicic z chesterfieldem

„Nie będzie miękkiej gry w walce o wolność słowa” – straszy w wywiadzie dla „Sieci” prezes TVP. Jacek Kurski chwali obiektywizm telewizji, którą rządzi i narzeka nawet, że „Wiadomości” zrobiły się zbyt nudne. OKO.press porównuje fantazje Kurskiego z rzeczywistością

„Wiele osób chciałoby być prezesem TVP, zwłaszcza teraz kiedy została ona tak odbudowana, jest silna i rozpędzona. Część krytyki mojej prezesury wynika z takich ambicji” – wyznaje w rozmowie z tygodnikiem „Sieci” prezes TVP. Na początku rozmowy Kurski chwali się epokowym sukcesem, czyli Eurowizją Junior („Mam nadzieję, że teraz nikt już nie będzie nas pouczał, jak walczyć o pozycję Polski w Europie”). Dalsza rozmowa tylko potwierdza, że to na prezesie Kurskim Telewizja Polska stoi.

TVP zawsze z partią

Kiedy prezes Kurski charakteryzuje „Wiadomości” i politykę informacyjną telewizji publicznej, na myśl przychodzi wiersz Władimira Majakowskiego:

„Mó­wi­my – Le­nin, a w do­my­śle – par­tia,
mó­wi­my – par­tia, a w do­my­śle – Le­nin”.

Tyle…

View original post 3 611 słów więcej

 

Gwałcenie i molestowanie w polskim Kościele kat. jest niemal jak sakrament dla świeckich

Manuela Gretkowska na temat zdarzenia z udziałem 13-latka w kościele w Bełchatowie. Policja została wezwana do świątyni przez duchownych po tym, jak nastolatek nie połknął komunii po otrzymaniu jej od księdza – tylko schował do kieszeni.

Komentarz Gretkowskiej 

Bełchatów słynął z syfu smogowego, od wczoraj smogu kościelnego. Zalega w Polsce równo, ale tam jego stężenie wzrosło po przemówieniu Kaczyńskiego: „Kto podniesie rękę na Polskę, ten podniesie ją na Kościół”. Bez tych słów, księżom nie przyszłoby do głowy wystukać numeru alarmowego. Policja broni państwa i Kościoła, bo są jednym. A największym osiągnięciem prezydenta Polski, jest uratowanie hostii przed upadkiem. Ratował Chrystusa, jak Bond spadającego drinka, bezbłędnie, precyzyjnie ino marynarka furkotała. I ten uśmiech na koniec – Podziwiaj Narodzie, tatusiu i Matko Boska, ale jestem zajebisty…13-latek przeciwnie, z powodu niedyspozycji profanował sakrament i wezwano matkę. 13-latek ma prawo do niedyspozycji umysłowej jako niepełnoletni. Nie w Kościele, tu jak po Bar Micwie jesteś dorosły. Ale czy dzieci – ofiary pedokleru wezwałyby policję?

Żaden z przestępców, jeszcze żyjących, pokazanych w filmie Sekielskich, nie skontaktował się z ofiarą, nie zaproponował zadośćuczynienia. Kościół jest przecież ciałem mistycznym, którego nie imają się podatki, prawo, odpowiedzialność. Gwałcenie, molestowanie przez mistycznych członków tego zgromadzenia będzie niedługo sakramentem dla świeckich.

Nie wiem, czy policja w Bełchatowie jechała do kościoła z włączoną syreną. Skoro księżom zachciało się inkwizycji, ministerstwo spraw wewnętrznych niech inwestuje w nowe policyjne koguty. Powinny wyć „Boże coś Polskę”. Prezes tak chciał, równając Polskę z Kościołem.

Sądzę, że nie ma ludzi głupich, są tylko źli. Ale ci źli są najgorsi. Do tego uświęceni i bezkarni; prezes, biskup, itpolska.

– Postępek z chłopakiem w Bełchatowie jest niepokojący, jeśli chodzi o nastawienie szefów komisariatów policji. Wygląda na to, że utożsamiają rolę policji państwowej z rolą policji partyjnej, a nawet religijnej, jakby Partia-Państwo i Kościół były jednym. To groźny symptom – komentuje publicysta Waldemar Kuczyński.

Reakcje internautów:

Dostali przyzwolenie od prezesa ….więc podnoszą ręce…nie ważne … że dziecko…”.

Smog kościelny, najtrafniejsze określenie, jakie słyszałam… samo sedno, jeśli chodzi o atmosferę w naszym kraju… trafione, choć bardzo smutne”.

Jak to mawiał dr House:,, nie ma ludzi zdrowych są tylko niezdiagnozowani,, ale jak dopuściliśmy do tego, że tacy nami rządzą? Niech każdy odpowie sobie sam w zaciszu własnego sumienia, jeśli oczywiście je używa. Amen”.

To wszystko takie żałosne, niemożliwe wręcz do ogarnięcia…my zamiast do przodu to cofamy się…pozwalamy by ciemnota nami rządziła, ogłupiała nas. Najgorsze, że przyzwyczajamy się i dajemy przyzwolenie na wszelkie draństwa…”.

Pomału, pomału, zaczynamy otwierać oczy jeszcze trochę i kościoły będą świecić pustkami, przecież nie jesteśmy aż t a k i m i głupcami ???????”.

Zarazę pisowską roznoszą tzw. symetryści, m.in. z „Rz”, którzy nie wykonują profesji dziennikarskiej, ale są lokajami obecnej władzy. Dzięki nim Kaczyński ma się tak dobrze.

Kmicic z chesterfieldem

Wybory 13 października obaliły wiele mitów politycznych, m.in. ten, że zwycięzca jeszcze zyskuje potem w sondażach. Zjednoczona Prawica przekonuje się właśnie, jak wiele wydarzeń może zatruć radość z triumfu.

Po trzech tygodniach, które minęły od zwycięskich dla Zjednoczonej Prawicy wyborów parlamentarnych, u jej polityków trudno dopatrzyć się satysfakcji. Choć ugrupowanie osiągnęło historyczne zwycięstwo, rozpocznie nową kadencję z 235 posłami, a więc z taką samą liczbą jak cztery lata temu. A przecież w tym czasie PiS dokonał w polskiej polityce przewrotu kopernikańskiego – co opisał Paweł Musiałek z Klubu Jagiellońskiego – obwieszczając społeczeństwu, że czas transformacji się skończył, że nie trzeba oszczędzać, że można przelewać pieniądze z budżetu wprost do kieszeni wyborców…

View original post 1 037 słów więcej

 

Pomnik Jarosława Kaczyńskiego, bo mu się należy, jak Przemysławowi Gosiewskiemu. Polska dziwolągiem

Kaczyński, jest tak ubóstwiany przez partyjnych wyznawców za pieniądze i stanowiska, które się im należą, że wkrótce będą go nazywać: „Bóstwo, Prezes Kaczyński”.

Niemożliwe? A bycie biskupem, Głodziem, sługą Jezusa miłosiernego i poniżanie ludzi jest możliwe? Taki człowiek nie nadaje się na Człowieka, a poucza o człowieczeństwie. Przyzwyczailiśmy się, przecież biskupi nie są kobietami, mimo to pouczają kobiety, jak współżyć i rodzić.

Sarah Silrveman, amerykańska stendaperka (spalszczam), szuka na widowni facetów wierzących w boga, takiego z religią, nieduchowe huju muju. Podczas jej występu, rejestrowanego przez Netflix, zgłosił się protestant. Zapytała, czy pozwoliłby swojemu bogu spuścić się mu w usta. 80% pytanych protestuje. Silverman udowadnia, że akceptują gorsze świństwa, np. zabicie syna pierworodnego przez Abrahama, wojny itd. Ale nie o to chodzi.

Jeżeli dorosły człowiek wierzy, że bóg, obojętnie jakiego wyznania, może się na niego spuścić, a więc jest facetem (w co u nas wierzy chyba 90% populacji) to nic dziwnego, że Głódź może być szanowanym biskupem. Przeprosił księży, będących przez niego na skraju samobójstwa i pewnie ofiary syndromu post traumatycznego. Cóż, chrześcijaństwo od początku miało swoich męczenników. Z braku rzymskich cesarzy, bezrobotnych lwów w Polsce, opatrzność wybiera na oprawców biskupów i wszystko zostaje w domu, bożym. Familiarnie – usprawiedliwiają patologię teolodzy.
W konsekwencji minister edukacji woli, żeby uczniowie, zamiast świętować tęczowy piątek, poszli na groby bohaterów mordowanych za Polskę.

Podmienić LGTB walczących o życie w wolności, na poległych w walce o wolność.

Że mini – ster jeszcze nie wymyślił czczenia tych, którzy bohatersko nie zostali gejami, lesbijkami, trans gender. Ale to kwestia przyszłości.

Pomnika poległych od smogu i wiedzy. Uświadamianie zabija ducha narodu, jakby polska wyjątkowość polegała na byciu idiotą Europy.

Artur Zawisza popierający Konfederację, całym swoim intelektem i autorytetem Polakoholika, jest pozbawiony prawa jazdy za jazdę po pijaku. Co nie przeszkadza mu, gdy jednego dnia został 2 razy złapany przez policję (potrącił rowerzystkę rano, a wieczorem nadal prowadził wóz) stwierdzić: „Nieszczęścia chodzą parami”. Po pierwsze, w jego przypadku, nie chodzą, tylko jeżdżą. Po drugie nie parami, tylko całą Konfederacją.

Prezesi, biskupi, politycy. W normalnym kraju bohaterzy, ale stand-upu, u nas Polski.

Maria Nurowska wypowiedziała się na temat polityki prowadzonej przez Jarosława Kaczyńskiego w kontekście opinii, jakie można przeczytać na temat lider PiS i Polski w prasie zagranicznej.

Nurowska przytoczyła słowa z gazety „New York Times” która w 2018 r. pisała o Kaczyńskim, że znajduje się w szponach bólu, zemsty i paranoi oraz że śmierć brata jest głównym czynnikiem kierującym Jarosławem Kaczyńskim w jego misji przekształcania narodu.

W Kielcach odbyło się uroczyste odsłonięcie pomnika Przemysława Gosiewskiego (polityk PiS zginął w katastrofie smoleńskiej).

Do Kielc zjechali prominentni politycy PiS; premier Mateusz Morawiecki, Beata Szydło, Jarosław Kaczyński, marszałek Sejmu Elżbieta Witek.

– Przemysław Gosiewski był niezwykłym człowiekiem. Działał zawsze w kierunku, który służył Polsce. Podjął trudną walkę z system postkomunistycznym. Bez niego ta walka nie mogłaby się udać. Śp. Przemysław Gosiewski był człowiekiem utalentowanym, pracowitym, umiał przełamywać wszelkie przeszkody. Jego zasługi były nieporównywalne, budował aktywność rządu. Zmieniał Polskę swoją ciężką pracą. Nie cofał się przed niczym. (…) Bez Przemysława Gosiewskiego nasza organizacja nie byłaby taka prężna. Kiedy przejmował świętokrzyskie struktury, nie było tutaj nic. Był to bastion lewicy. Dwa tygodnie później była już spora grupka działaczy, później jeszcze większa. Do dziś nie wiem, jak to zrobił. Ale potem zrobił jeszcze więcej – wypowiadał się prezes PiS Jarosław Kaczyński.

Marek Kuchciński (PiS): Przemek Gosiewski, polityk niezwykle skuteczny i bardzo pracowity. Miał dar zyskiwania ludzi do wspólnych spraw i czas dla każdego. Stwarzał świetną atmosferę w pracy całego zespołu współpracowników.

Reakcje internautów:

Sorry, ale cóż takiego Gosiewski zrobił, że aż pomnik?”.

Czy już każdy z PiS-u kto zginął pod Smoleńskiem ma pomnik?„.

Pomnik najdobitniej świadczy, że Putin nie zamachiwał się na Lecha, a na Przemysława. Antoni do roboty!

Sądząc po pomniku, to pewnie prezesik na swoim też będzie wysokim, smukłym i przystojnym – czy blondynem trudno powiedzieć, bo w brązie trudno oddać kolor”.

Kaczotaliban zawsze upamiętnia miernoty, które kiedyś były w polityce, stąd nic dziwnego, że Gosiewskiemu postawią pomnik, to debilizm na maxa, pewnie za dworzec PKP Włoszczowa, gdzie 1 raz w tygodniu przejedzie pociąg. ”Pomnik to człowiek i jego dokonania. Gosiewski zero dokonań.PiS ŻENADA”.

Więcej o III RP >>>

Kaczyńskiego krew na rękach – już niedługo (3)

Po raz pierwszy zdarza się tak, że, wydaje się, normalna rzecz, jaką jest protest, jest traktowana przez opinię publiczną jako zagrożenie dla demokracji.

W trosce o niedorozwój obywateli, którzy zagłosowaliby przeciw PiS-owi (normalni, jak stwierdził Sasin, głosują na Sasina) wprowadzono rok temu nowe zasady wypełniania kart wyborczych. Zaznacz co chcesz, zblatowany z władzą kontroler i tak uzna to za głos dla rządzących. Sąd Najwyższy zatwierdzający ważność wyborów, do takich oszustw się nie nadaje, przynajmniej póki PiS go nie rozwali. Powołano więc również rok temu, niezgodnie z prawem Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Nie mylić z Domami Publicznymi, tymi zajmuje się szef Naczelnej Izby Kontroli, Banaś. Wyborami do sejmu i senatu, ta pisowska izba Nadzwyczajna zostanie użyta w okolicznościach nadzwyczajnych, gdy PiS przegrywa w senacie. Dzięki niej będziemy mieli senatorów dublerów.

Liczebnie przeciw PiSowi głosowało więcej wyborców niż za ale PiS ma sejm, takie przepisy, zgodnie z prawem wygrał.. W senacie przegrał, ale też wygra, wbrew prawu.

Tam, gdzie nie działa prawo, nie działa logika ani rozum. Kaczyński nie po to demolował 4 lata państwo, żeby wróciła demokracja. Żeby ludzie znowu przestali czuć się bezsilni. Idzie wojna domowa. Bezsiła ludzi uczciwych jest też siłą.

Foto -z serwisu OKO.press, gdy nie było jeszcze Izby Kontroli Nadzwyczajnej i „wielopartyjny skład komisji powinien wykluczyć ryzyko „możliwego fałszerstwa. Izba jest, wniosek PiSu do niej złożono.

O klerze i seksie >>>

Kaczyński trzęsie galotami, może odwołać wybory prezydenckie

Pisarka Manuela Gretkowska skomentowała polityków PiS, którzy zmierzają do ponownego przeliczenia głosów wyborczych do Senatu.

PiS złożyło protesty wyborcze ws. okręgów: nr 12 – Grudziądz, 95 – Kalisz, 96 – Kalisz i 92 – Konin, nr 75 – Katowice i nr 100 – Koszalin. Wszędzie tam wygrali kandydaci opozycji.

Do tej pory wpłynęły 34 protesty wyborcze. Można je wnosić do północy z wtorku na środę.

– Na miejscu w SN protest można złożyć do godz. 16, zaś na poczcie nadać do północy, byleby była data 22.10 stempla pocztowego – poinformował Krzysztof Michałowski z Sądu Najwyższego.

– To wygląda na rozpaczliwą walkę o większość w Senacie po stronie PiS – wypowiada się były prezes Trybunału Konstytucyjnego Jerzy Stępień w rozmowie z portalem wiadomo.co.

Komentarz Gretkowskiej 

O Senacie: Sąd Najwyższy zatwierdzający ważność wyborów, do takich oszustw się nie nadaje, przynajmniej póki PiS go nie rozwali. Powołano więc, również rok temu, niezgodnie z prawem Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Nie mylić z Domami Publicznymi, tymi zajmuje się szef Naczelnej Izby Kontroli , Banaś. Wyborami do sejmu i senatu, ta pisowska izba Nadzwyczajna. Zostanie użyta w okolicznościach nadzwyczajnych, gdy PIS przegrywa w senacie. Dzięki niej będziemy mieli senatorów dublerów.

Liczebnie przeciw PiSowi głosowało więcej wyborców niż za, ale PiS ma sejm, takie przepisy, zgodnie z prawem wygrał.. W senacie przegrał, ale też wygra, wbrew prawu. Tam, gdzie nie działa prawo, nie działa logika ani rozum. Kaczyński nie po to demolował 4 lata państwo, żeby wróciła demokracja. Żeby ludzie znowu przestali czuć się bezsilni. Idzie wojna domowa. Bezsiła ludzi uczciwych jest też siłą.
Foto -z serwisu OKO.press, gdy nie było jeszcze Izby Kontroli Nadzwyczajnej i „wielopartyjny skład komisji powinien wykluczyć ryzyko „możliwego fałszerstwa.Izba jest, wniosek PiSu do niej złożono.

O wyborach prezydenckich: Nie będzie wyborów prezydenckich. Nie będzie, jeżeli PiS sfałszuje wybory do senatu. Wtedy wygrana opozycyjnego kandydata na Prezydenta skończy się likwidacją jego uprawnień. Albo pajac, albo nikt.

Ustawa o zakazie edukacji seksualnej nie jest wojną kulturową. Jest wojną Kościoła przeciw kobietom. Zrobić z nas kozy do gwałcenia, które nawet nie będą wiedziały, że są gwałcone, my i nasze prawa – do antykoncepcji, sprzeciwu.

Pomysł ponownego przeliczania nieważnych, senackich głosów wyborczych i miażdżenie przez kler nieważnych kobiet, są niemal jednoczesne. Tam, gdzie niszczy się kobiety, tam niszczy się demokrację. Bo Polska jest kobietą. Polska demokratyczna. Polska pisowska jest księdzem przebranym za kobietę, oczywiście Matkę Polkę, do której mówi się Ojcze.

Okazuje się, że ani podlizywanie się prezesowi, ani ślepe posłuszeństwo już nie gwarantują kariery.

Przed wyborami Jarosław Kaczyński żył w świecie własnych urojeń i iluzji podsycanych przez spin doktorów z jego otoczenia. Chyba naprawdę wierzył, że PiS zwycięstwo ma w kieszeni, a pytaniem jest tylko jego skala. Czy uda się zdobyć większość pozwalającą obalić weto prezydenckie? A może wręcz – kto wie – większość konstytucyjną? Wynik wyborów – dla ludzi trzeźwo myślących łatwy do przewidzenia – przyniósł mu srogi zawód. Jak to, tylko tyle nam daliście?! Przecież zasługujemy na więcej.

Nie tylko Jarosław Kaczyński doświadczył tego rozczarowania. Zawiedli się też ci, którzy ślepo podążali za wodzem, wierząc, że prowadzi ich od jednego oszałamiającego sukcesu do kolejnego. „Trzymajmy się z Kaczyńskim, on wie, co robi” – myśleli, zatykając uszy na wszelkie argumenty. Odwracając oczy od ewidentnych naruszeń prawa i standardów przyzwoitości. Zatykając nosy, by nie czuć moralnej zgnilizny. „Nie ciesząc się”, ale głosując za ustawami sprzecznymi z konstytucją.

Tak działa psychologia systemu wodzowskiego – dopóki wódz odnosi sukcesy, dopóki roztacza aurę chwały i triumfu, dopóty tłum ochoczo drepcze za nim, bijąc brawo i rywalizując o to, by znaleźć się jak najbliżej umiłowanego przywódcy. Gdy jednak dobra passa się kończy, w szeregi obozu wkrada się zwątpienie, a gumowe kręgosłupy sztywnieją. Zaczadzeni entuzjazmem zaczynają trzeźwieć i dyskretnie rozglądać się na boki, wypatrując wyjścia ewakuacyjnego. Bo jakby co…

Dziś właśnie znaleźliśmy się w tym miejscu.

Nie tylko strata Senatu okazała się zimnym prysznicem. Indywidualne losy takich ludzi jak Stanisław Piotrowicz, który nie załapał się do Sejmu, pokazały, że wierność Kaczyńskiemu nie gwarantuje kariery. Ten sam los spotkał: Annę Sobecką, Bernadetę Krynicką i Krzysztofa Czabańskiego. Ba, do Senatu nie wszedł nawet ojciec prezydenta Jan Duda.

Szczególne znaczenie może mieć porażka w wyborach byłego posła Zbigniewa Gryglasa, który w poprzedniej kadencji został wybrany z ramienia Nowoczesnej, ale później przeszedł do PiS. Teraz nie dostał się do Sejmu – i to niewątpliwie będzie nauczką dla jego potencjalnych naśladowców. Przy ocenie korzyści i strat płynących z przyjęcia politycznej łapówki punktem odniesienia nie jest już tylko wicemarszałek województwa górnośląskiego Wojciech Kałuża, renegat z Nowoczesnej, za którego sprawą to województwo przypadło PiS-owi, lecz także były poseł Zbigniew Gryglas, który znalazł się na lodzie

W tym samym czasie gruchnęła sprawa Mariana Banasia, który tym, że odmówił podania się do dymisji, okazał nieposłuszeństwo prezesowi. A prezes nic nie może na to poradzić. Co więcej, nie tylko jest to demoralizujący przykład indywidualnej niesubordynacji, lecz także można przypuszczać, że pozostanie Banasia na stanowisku oznacza dla PiS utratę politycznej kontroli nad NIK. Jest prawdopodobne, że prezes Izby będzie teraz próbował się podlizywać opozycji, licząc na łagodniejsze potraktowanie, gdy już przestanie mu przysługiwać immunitet.

Z obozu „dobrej zmiany” dochodzą pierwsze trzaski sygnalizujące, że niedawny monolit monolitem być przestaje. Oto Jarosław Gowin zapowiada, że jego posłowie (których teraz ma więcej niż w poprzedniej kadencji) nie zagłosują za ustawą znoszącą w składkach ZUS barierę tzw. 30-krotności. To problem dla premiera Morawieckiego i dla budżetu państwa. Oto Zbigniew Ziobro, który teraz też ma więcej posłów niż w poprzedniej kadencji, domaga się dodatkowych tek w rządzie i stanowiska wicepremiera dla siebie…

W szeregi karnego wcześniej obozu wkraczają chaos, rywalizacja i niesubordynacja. A mit niezwyciężonego Prezesa Tysiąclecia, który prowadzi swój lud ku władzy i chwale, zaczyna się kruszyć.

Oczywiście Kaczyński będzie dokładał starań, by zatrzeć to wrażenie, możemy więc z jego strony spodziewać się kroków brutalnych, mających ratować jego wizerunek. Jednak jeśli nawet będzie to bolesne dla opozycji, społeczeństwa obywatelskiego i polskiego państwa prawa, miejmy świadomość, że apogeum PiS-owskiego autorytaryzmu jest już za nami. Weszliśmy w jego okres schyłkowy.

Podgrzewanie geotermii. A w szpitalach coraz gorzej. I jeszcze deklaracja największego obrońcy tradycyjnych wartości.

Czerwony Kaczyński boi się Białej Róży

Bardzo trafny opis polskiej mentalności przez Andrzeja Szczypiorskiego, szczególnie teraz, gdy rządzi „dobra zmiana” … Do tego dodałbym „modlitwę” Polaka, życzącemu swojemu sąsiadowi jak najgorzej z filmu „Dzień Świra” Koterskiego … #PaństwoPiS

Szwedzka Akademia sprowokowała Polskę, przyznając Literacką Nagrodę Nobla lewackiej pisarce. Musimy więc pokazać jej, co myślimy o niej i o książkach.

Profesor Gliński ma rację: książek noblistek nie ma sensu czytać. Pisarze do piór zamiast do mediów. I po co w ogóle te gryzipiórki wypowiadają się na tematy społeczne, kiedy mogą w tym czasie pisać o miłości do ojczyzny?

Ja bym poszła jeszcze dalej: w ogóle nie ma sensu czytać. No dobrze, ewentualnie Sienkiewicza i Rymkiewicza, ale też wybrane fragmenty. Czytanie rozszerza wyobraźnię, a ta może niebezpiecznie podpowiadać nam wyuzdane obrazy seksualizacji tego i owego czy innych dżenderów. Czytanie pobudza do myślenia, a to stać się może krytyczne, co dla partii rządzącej może mieć niepokojące skutki. Czytanie daje możliwość wyrobienia sobie opinii. A po co mieć opinię, skoro wystarczy włączyć TVP? Czytanie uspokaja i daje wytchnienie – i to błąd, bo należy być cały czas wkurzoną i czujną. Kraj nasz znajduje się bowiem między Niemcami a Rosją i nie wiadomo, co się stanie. Czytanie edukuje – i to już naprawdę jest przesada, bo czy nowa reforma szkolna nie dała nam dostatecznie wiele podręczników pisanych na kolanie, żeby móc do nich sięgnąć i… Zaraz, zaraz, a co z podręcznikami szkolnymi? Z literami, alfabetem? Ministerstwo Kultury powinno wreszcie zająć się tym problemem. Im prędzej, tym lepiej, bo za jakiś czas Biblioteka Narodowa opublikuje kolejny raport dotyczący niskiego stanu czytelnictwa w Polsce. Należy więc podbić statystyki. Czemu aż 37 proc. rodaków czyta książki? Po co, ja się pytam? Obniżyć do 10 proc. i zamknąć te kujony w specjalnych ośrodkach, aby mieć kontrolę nad lekturami, po które sięgają.

Szwedzka Akademia sprowokowała Polskę, przyznając Literacką Nagrodę Nobla lewackiej pisarce. Musimy więc pokazać jej, co myślimy o niej i o książkach. Prohibicja książkowa, ocenzurowane lektury i natychmiastowe zamknięcie bibliotek.

Oto nasza odpowiedź na niecne zagrywki kondominium noblowsko-literackiego. Panie profesorze Gliński, jesteśmy z panem!

 

Czekaliśmy na nią, jak na gwiazdę rocka. W niedzielę Wrocław przywitał Olgę Tokarczuk. To pierwsze spotkanie po ogłoszeniu, że dostała literacką nagrodę Nobla. – Jestem młoda i mam to szczęście, że dostałam tego Nobla w wieku, kiedy mogę jeszcze porządzić – mówiła pisarka.

Spotkanie z Olgą Tokarczuk zostało zaplanowane już dawno jako punkt programu kończącego się właśnie we Wrocławiu festiwalu Bruno Schulza.

Jednak, gdy w czwartek 11 października, gruchnęła wiadomość, że Olga Tokarczuk została laureatką literackiego Nobla za rok 2018 za „narracyjną wyobraźnię, która z encyklopedyczną namiętnością prezentuje przekraczanie granic jako formę życia”, stało się jasne, że trzeba znaleźć znacznie większą salę.

Zainteresowanie spotkaniem z Olgą Tokarczuk było ogromne. Ostatecznie zorganizowano je w Narodowym Forum Muzyki, którego największa sala koncertowa może pomieścić 1800 osób. Dla tych, którym nie udało się zdobyć wejściówek na spotkanie, ustawiono telebim na pl. Wolności przed NFM.

Spotkanie z Olgą Tokarczuk. Noblistkę przywitał prezydent

– Oto największe spotkanie autorskie na świecie – przywitał ze śmiechem widzów Irek Grin, szef Wrocławskiego Domu Literatury. Wspominał, jak zapraszał Olgę Tokarczuk na festiwal Bruno Schulza. -To będzie twoje pierwsze spotkanie po nagrodzie Nobla – miał powiedzieć. Pisarka odparła, że jest fantastą.

Olgę Tokarczuk powitała owacja na stojąco. Rozmowę z noblistką poprowadzi Katarzyna Kantner, autorka monografii „Jak działać za pomocą słów? Proza Olgi Tokarczuk jako dyskurs krytyczny”. Noblistka najpierw powitała osoby zgromadzone przed NFM: – Cieszę się, że przyszliście. Dobrze, że nie pada.

Następnie pisarkę i publiczność zebraną w NFM przywitał prezydent Wrocławia, Jacek Sutryk: – Olgo, witaj we Wrocławiu. We Wrocławiu Tadeusza Różewicza, Rafała Wojaczka, Tymoteusza Karpowicza, w twoim Wrocławiu. Olgo, witaj w domu.

Wspominał słowa pisarki, które wypowiedziała odbierając honorowe obywatelstwo Wrocławia o powojennej odbudowie miasta z miłością. – Miłość do ludzi i do miasta każe nam dbać nie tylko lepsze codzienne życie nas samych, ale z troską spojrzeć na słabszych i potrzebujących. Ja i każdy kolejny prezydent Wrocławia jesteśmy do takiego patrzenia zobowiązany. Potrzebujemy do tego ludzi – drogowskazów. Dziś drogowskazem jest dla nas Olga Tokarczuk, jej osoba i jej dzieło. Powiedziałaś, że nie chcesz być wyrocznią, ale pozwól się traktować jako wyrocznię.

– Warto pamiętać, że to honorowa obywatelka Wrocławia została laureatką nagrody Nobla, nie odwrotnie. W tym sensie wyprzedziliśmy Szwedzką Akademię, jesteśmy od nich lepsi – żartował.

Prezydent Wrocławia wręczył pisarce klucze do miasta – jeden do bram miasta Wrocławia. – Drugi na razie niech pozostanie tajemnicą – mówił prezydent.

Spotkanie z Olgą Tokarczuk – prezent od Szymborskiej

Na spotkaniu z Olgą Tokarczuk pojawił się Michał Rusinek – sekretarz Wisławy Szymborskiej. – Jadąc tu zastanawiałem się, czy nie przywieźć podania o pracę. Mam naprawdę dobre CV, przez 15 lat pracowałem dla noblistki i mam tylko siedmioletnią przerwę żartował.

– Wiem, że znałyście się z panią Szymborską. Wiem, że cię lubiła i ceniła twoje prace. Wiem też, że byłaby szczęśliwa, wiedząc, że jakiś przedmiot z jej mieszkania znajdzie się w twoim mieszkaniu – mówił.

Do Wrocławia przywiózł Oldze Tokarczuk figurkę kota, który pilnuje książek. – Chciałbym, aby ten kot z pustego mieszkania przeniósł się teraz do pełnego. W imieniu przyjaciół, w imieniu fundacji Wisławy Szymborskiej bardzo cię ściskami proszę o przyjęcie – powiedział.

Wzruszona Olga Tokarczuk przyjęła prezent i wspomniała, jak kiedyś umówiła się z koleżanką w kawiarni w Krakowie. – Panowało w niej wielkie poruszenie. Okazało się, że kącie siedzi pani Wisława i z kimś rozmawia. Wszyscy udawaliśmy, że jej nie widzimy, by sprawić jej komfort i jej nie niepokoić. I gdy zamówiłam kawę, usiadłam przy stoliku, nagle ktoś dotknął moje ramię. To była Szymborska. I ona mówi do mnie tak: „Pani Olgo, przepraszam, ja się nazywam Wisława Szymborska. Nie chcę pani niepokoić. Chciałam tylko pani powiedzieć, że uwielbiam pani <<Prawiek>>”.  Byłam cała purpurowa i widziałam, że kawiarnia zamarła. Taka była Szymborska – kochana, skromna, interesująca się innymi ludźmi. Mam nadzieję, że ta nagroda wspaniała, którą dostałam… aż się boję powiedzieć jej nazwę, nie zmieni mnie.

Olga Tokarczuk o tym, jak dowiedziała się o Noblu

Podczas spotkania w NFM we Wrocławiu Olga Tokarczuk opowiadała o momencie, w którym dowiedziała się, że została laureatką Nobla. – Jechaliśmy z moim mężem Grzegorzem autostradą, nawet nie wiem, gdzie to było, miejsce bez nazwy. Nagle kwadrans przed pierwszą zobaczyłam telefon z numerem kierunkowym ze Szwecji. Zdziwiłam się, kto może do mnie dzwonić. Nagle poczułam, jak wzrasta mi ciśnienie. Odebrałam ten telefon. Miły męski głos, który wydał mi się zmartwiony powiedział, że zostałam laureatką nagrody Nobla – wspominała.

Pamięta, że zaczęła powtarzać „nie, nie nie”. Wtedy męski głos odpowiedział: „ależ tak proszę pani”. – Zatrzymaliśmy się na parkingu oszołomieni, po czym zaczęliśmy skakać do góry. Ale ruszyliśmy dalej na spotkanie autorskie. Mój telefon wybuchł, dzwonił przez godzinę, po czym się wyłączył. W Bielefeld, dokąd przyjechałam na spotkanie, widziałam, że coś się dzieje. Tłum ludzi, kamery, burmistrz ze złotym łańcuchem. Zaopiekowali się mną pięknie. Literatura jest bez granic. Niech żyje Bielefeld.

Olga Tokarczuk: Chcę zostać przy pisaniu

Prowadząca spotkanie Katarzyna Kantner wspomniała, że w monografii pisała Oldze Tokarczuk jako o kimś, kto porusza ważne kwestie społeczne i moralne. – Z jednej strony jest piękna fikcja, z drugiej dotykasz fundamentalnych kwestii. Czy nie boisz się, że od noblistki będzie wymagać się, że będziesz autorytetem? – pytała prowadząca spotkanie.

– Myślę, że to nie jest dobre rozwiązanie – powiedziała Tokarczuk. – Literatura posługuje się zupełnie innym rodzajem komunikacji. Wypowiadanie prostych oświadczeń jest mi obcy, czuję się, jakbym musiała przebiec sprint na wysokich obcasach. Literatura jest potężniejsza, ma większą siłę rażenia, gdy zbuduje się postaci i wpuści dialogi w ich usta. Chcę zostać przy pisaniu. Podobno ktoś kiedyś powiedział Miłoszowi: Czesiu, ty nie mów. Ty pisz.

Zapytana, czy spodziewała się kiedyś takiego wyróżnienia jak nagroda Nobla, odparła, że nie sądziła, że może ją dostać. – Cały czas mam problem z nazwaniem jej. Ale mój ojciec wychowywał mnie stawiając za wzór Marie Curie-Skłodowską. Myślę, że jest wzorem dla wielu dziewczynek w Polsce i na świecie, które chcą wychodzić poza narzucony wzór. Ja byłam przekonana, że będę lekarzem misji kosmicznych albo fizykiem jądrowym. Rozmawiałam wczoraj z moją mamą, która powiedziała, że ojciec, który już nie żyje, bardzo by się cieszył. Przecież jak miałam 15 lat i pisałam swoje pierwsze kulawe prozy, ojciec był osobą, która przepisywał to wszystko na maszynie. Robił dziwne miny, widać było, że nie wszystko mu się podoba.

Olga Tokarczuk o zakłamywaniu historii

Olga Tokarczuk została zapytana także o to, czy literatura może pomóc powiedzieć prawdę na temat historii, która została zakłamana. – Literatura jest jedyną drogą, by pokazywać, że to, co nas spotyka, nie jest jednoznaczne. Właściwie dlatego zaczęłam pisać – opowiadała. – Gdy miałam 15 lat, przeczytałam Freuda i doznałam objawienia. Żyjąc, dokonujemy interpretacji tego, co nas spotyka. Tylko literatura jest w stanie pomóc nam w kontaktowaniu się, a jednocześnie zachować mnogość perspektyw. Jako pisarka historyczna korzystam z wiedzy, którą mam współcześnie. Aby wejść w kontakt z czytelnikiem, trzeba być uczciwym – mówiła Olga Tokarczuk.

Pisarka przyznała, że lubi w subtelny sposób prowokować czytelników. – Bo też czytając książki innych autorów, lubię literaturę, która mnie „dźgnie”, każe wyjść ze swojej strefy komfortu. Opowiadała, że „Anna Inn w grobowcach świata” jest ulubioną książką spośród napisanych przez siebie. – Uczyłam się w niej korzystać ze swojej siły, także kobiecej siły. To energia dawania życia, ale też buntu, rebelii. Energia związana z gniewem.

Kantner pytała też o metafizykę i sens duchowości. – Duchowość ma większy sens dzisiaj niż jeszcze 20 lat temu. Na naszych oczach kompromitują się nośniki duchowości, które jeszcze niedawno darzyliśmy estymą. Żyjemy w czasach chaosu i zmiany paradygmatu. Będziemy musieli zbudować nowy rodzaj rozumienia świata – uważa noblistka. – Nie chodzi o wiarę w Boga lecz przeczucie, że istnieje coś więcej. Człowiek jest zwierzęciem, które nieustannie przekracza granice swojej rzeczywistości.

Tokarczuk stwierdziła w rozmowie, że ludzkość dokonuje dziś wielkiego kroku w kierunku natury. – Po wielu latach w końcu przyznajemy, że jesteśmy jej częścią. Jesteśmy wielką ściśle związana ze sobą wspólnotą. – powiedziała. – Myślę, że wszyscy pójdziemy w stronę Nowej Zelandii, która niedawno przyjęła dekret o tym, ze wszystkie zwierzęta są istotami czującymi. Jestem pewna, że za kilkadziesiąt lat będziemy się wstydzili, że jedliśmy mięso.

Olga Tokarczuk pisała też wiersze

Rozmowa poruszała także kwestie fikcji, prawdy i zmyślenia. Tokarczuk, która jest psycholożką, podkreślała, że każde doświadczenie ludzkie jest prawdą. – Filozofowie mówią, że prawdą jest wszystko, co nam się przydarza – powiedziała i odnosiła się także do problemu fake newsów. – Nie wyobrażam sobie, jak poradzimy sobie ze światem skonstruowanym z nieprawdziwych informacji, które można wymierzyć przeciwko komuś. Wyobrażam sobie natomiast takie reżimy, w których zostaną wycięte wszystkie opowieści, których nie da się sprawdzić, w tym baśnie braci Grimm.

Tokarczuk mówiła też o sensie literatury, za który uważa komunikację. Wyraziła też zmartwienie, że spadają w Polsce kompetencje czytelnicze. – Ludzie traktują literaturę rozrywkowo. Nie lubię podziału na gatunki, bo to czyni z literatury towar na sprzedaż. To konsumpcja nie czytanie. Dla mnie zawsze ważne było, by czytelnik mógł zapaść z moją książką w fotelu.

Pod koniec spotkania prowadząca odczytała kilka pytań, które przed spotkaniem mogli nadesłać czytelnicy. – Czy myślała pani o napisaniu autorskiego „bryku”, którzy nie są w stanie doczytać do końca? – brzmiało jedno z nich. – Pierwsze pytanie, które mnie załamuje to, o czym jest moja książka, drugie, gdy mnie ktoś prosi, żebym streściła, o czym jest – odparła noblistka.

Tokarczuk była pytana także o poezję. Przyznała, że bardzo wstydzi się swoich pierwszych prób poetyckich. – Wykupiłam to, co było możliwe. Mam to zakamuflowane, bardzo bym nie chciała, żeby to wyszło na jaw. Nie nadaję się do pisania poezji. Jako dziewczynka naiwnie myślałam, że poeci to są ludzie, którzy nie mają czasu pisać prozy. Te słowa to moja zemsta na Czesławie Miłoszu, który napisał, że „więcej waży jedna dobra strofa, niż ciężar wielu pracowitych stronic”.

Na koniec spotkania wykonano wspólne zdjęcie noblistki z prezydentem Wrocławia i całą zgromadzoną publicznością.

Organizatorami spotkania są Bruno Schulz. Festiwal, miasto Wrocław i Narodowe Forum Muzyki.

Spotkanie z Olgą Tokarczuk. Wrocławianie czekali pod NFM

Już przed godz. 15.30 na pl. Wolności zaczęli się zbierać ludzie, zajmowali nieliczne siedzące miejsca na ławkach i schodkach przy Muzeum Teatru. W holu NFM działał mały sklepik, w którym sprzedawano książki noblistki. W kolejce ustawił się m.in. marszałek województwa Cezary Przybylski.

Na pl. Wolności przed telebimem zebrało się kilkuset wrocławian, którzy nie dostali się na spotkanie z pisarką, zorganizowane w Narodowym Forum Muzyki. Zebrani ucieszyli się, gdy prezydent Jacek Sutryk oraz Olga Tokarczuk pozdrowili tych, którzy przybyli na pl. Wolności. Przyszli z różnych powodów. Niektórzy – by usłyszeć coś mądrego. – Wstyd przyznać, ale czytałam na razie tylko fragmenty „Domu dziennego, domu nocnego” i „Lalki i perły”. Podobało mi się i mam nadzieję dziś też usłyszeć coś wartościowego – mówiła Anna Turowska.

Inni – by spędzić popołudnie. – W niedzielę jest fajna pogoda, warto wyjść na świeże powietrze, coś zrobić, nie siedzieć w domu – mówiła Magdalena Wnuk. – Czytałam książkę Tokarczuk jakieś dwadzieścia lat temu, był to „Dom dzienny, dom nocny”. Ostatnio bardziej zaczęłam czytać teksty historyczne w internecie, chyba wrócę.

Byli wrocławianie bardziej zaznajomieni z twórczością noblistki. Marek Jakubowski: – Przyszedłem wziąć autograf dla żony, która jest poetką, zobaczymy czy się uda. Czytałem dużo książek Tokarczuk, najbardziej podobały mi się „Księgi Jakubowe”.

– Przeczytałam „Biegunów” i zaczęłam też „Księgi Jakubowe” – mówiła Agata Komorowska. – Olga Tokarczuk to kobieta z krwi i kości, bardzo cieszę się, że otrzymała Nobla. przyszłam dziś świętować zwycięstwo Polki.

Kto liczył na autograf noblistki lub chciał zadać pytanie, może być zawiedziony. – Musiałaby podpisywać książki do siódmej nad ranem – tłumaczą organizatorzy.

Laska, która wparowała na lubelskie zebranie Partii Kobiet miała jaja w jajnikach. Trwała kampania wyborcza 2007. Nie stać nas było na ulotki, za własne pieniądze dziewczyny znalazły salę, a ona, twarz plakatów wyborczych PO przerywa nasze spotkanie propozycją: Jestem kobietą, więc głosujcie na mnie.

Myślałam, że ją rozszarpią i wyniosą w stanikach. Joannę Muchę, dr Joannę Muchę. Dostała się do sejmu. W kraju hipochondryków „doktor” rządzi. Ale dr było chwytem reklamowym.

Mucha jest doktorem ekonomii. Powołując się na „znajomość” z Lublina, poprosiła mnie o poparcie tym razem Gowina, z którego frakcją w PO trzymała. Ten talib przebrany za biskupa, niechcący powiedział coś co naprawdę myśli o kobietach.

Odmówiłam sprzątania mentalnych rzygów po nim. Ale doceniłam jej hart ducha. Ambitna kobieta, daleko zajdzie, gdy pozbędzie się balastu palantów.

Została ministrą sportu mianowaną przez Tuska. Marzenie chłopców kopiących piłkę i politykę. Ministra nie założyła wtedy sportowych kapci. Do programu, chyba „Co z tą Polską”, wybrała się w takich szpilach, że Lis musiał ją sprowadzić z podestu na ziemię. Na mój komentarz „Jak się idzie do polityki, to warto o własnych siłach”, odpowiedział, że w studio coś się rozlało i było ślisko. Cóż, nawet, gdy się mleko rozleje trzeba brnąć samej, a nie na męskich plecach.

Po latach Joanna Mucha zdobyła doświadczenie, niełatwe dla kobiety w męskim światku. Widywałam ją na Kongresach Kobiet. Rasową polityczkę. Jej sejmowy plakat wyborczy 2019 nie przypominał w niczym, ani pierwszego, „komunijnego” z 2007, ani żadnego innego polityka przydrożnego.

Bilbord dr Muchy był politycznie pociągający, ziała z niego chuć władzy. Nareszcie. Bo o to chodzi w tej rozgrywce. O tron, nie podnóżek. Kilka dni temu Joanna Mucha ogłosiła, że chce rządzić Platformą.

Jest do tego stworzona: młoda, ambitna, świetnie wykształcona, z doświadczeniem, rozumem, urokiem. Potrafi nawet zaśpiewać jak Ally Mc Beal i zagrać sobie na gitarze. Ma wszystko, czego potrzeba w nowoczesnej polityce. Ale nie ma świata, w którym byłoby to docenione.

Kidawa Błońska prezydentem, a Mucha, przewodniczącą PO, być może premierką? Tego żadna polska partia nie zniesie. W postępowej Lewicy jest 3 szefów, gejostwo Biedronia tych proporcji nie zmienia.

Poza tym Schetyna nie odda władzy. Facet walczący o nią z samcem alfa – Tuskiem, miałby się przestraszyć samczyków beta? I samicy? Zjadł zęby na regionach, koalicjach. Wybije je każdemu, komu uśmiecha się szefostwo PO.

Polityka jest instynktem homo sapiens. Czymś niemal biologicznym, wrodzoną umiejętnością tworzenia intryg, sojuszy. Rządzi najsilniejszy, a światem patriarchat i podobno grzyby. Jest taki grzyb, owadomorkowiec rządzący zachowaniem owadów. Atakuje samicę muchy, zmusza ją do przedśmiertnego rozłożenia skrzydełek, zadarcia odwłoka dla przyjęcia pozycji zachęcającej samców.

Nadlatują, próbują martwą wypierd… i przenoszą dalej grzybnię. Jakoś to mi się kojarzy z polską polityką, traktowaniem w niej kobiet, samic przydatnych do roznoszenia grzybni patriarchatu. Rządzą przecież stare grzyby. Kobiet się używa, kusi nimi wyborców, odsyła zagrażające lub zużyte.

Joanna Mucha chce zmian w PO obawiając się konkurencji lewicy. Joanno (jesteśmy na „ty”, ale nie znamy się prywatnie ), kobiety przyspieszyły ewolucję ucząc mężczyzn mówić. Kobiety zmienią świat ucząc patriarchat myśleć. Mam nadzieję, że Ty ewoluując tak szybko politycznie, znajdziesz się tam, gdzie przyszłość – na Lewicy. W polskiej prawicy zasiada Ojciec z Synem, ewentualnie z braćmi i porasta ich grzybnia tradycji. Joanna Mucha Magdalena Środa

Jarosław Kaczyński twierdzi, że zdjęcie z drugiej połowy lat 70., podpisane jako zrobione w Białymstoku przed pierwszomajowym pochodem, to fotomontaż. Utrzymuje, że nie zna osób, które stoją obok. Jak ustaliliśmy, musiał je znać.

Rysownik Marek Skwarski zamieścił na Facebooku zdjęcie Jarosława Kaczyńskiego z trzema mężczyznami i młodą kobietą. Podpis: „Białystok, końcówka lat 70. Przyszły naczelnik Polski, z extramocnym w palcach, wybiera się na pochód pierwszomajowy”. Fotografia wywołała lawinę komentarzy, udostępniło ją ponad 2 tys. internautów.

Na zdjęciu Kaczyński stoi z papierosem, w płaszczu zapiętym pod szyję, z przypiętą do niego czerwoną kokardą. Takie same ozdoby mają na ubraniach dwaj z mężczyzn i kobieta, która dzierży w ręce duży papierowy kwiat.

Fotografię skomentował na Twitterze Roman Giertych i były minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski: „Czy to nie aby nasz niezłomny antykomunista?”.

Timothy Garton Ash w Białymstoku: PiS to nacjonalistyczny wariant populizmu

TVP Info doniosła, że zdjęcie to fałszywka. Zastępca rzecznika PiS Radosław Fogiel w rozmowie z portalem Onet.pl twierdzi, że Jarosław Kaczyński pod koniec lat 70. na pochody pierwszomajowe nie chodził, bo „był już wówczas działaczem opozycji antykomunistycznej”. Przekonuje: – Pokazałem prezesowi to zdjęcie. On nie zna ani jednej osoby z tej fotografii. Jego zdaniem to fotomontaż. Jego twarz została tu wmontowana.

Uczelnia niepoprawnych

Do 1997 r. Uniwersytet w Białymstoku funkcjonował jako filia Uniwersytetu Warszawskiego.

– W latach 70. stał się miejscem, na które skazywano osoby politycznie niepoprawne. Takie jak Andrzej Stelmachowski, Jerzy Stembrowicz czy Lech Falandysz – wspomina prof. Barbara Kudrycka, ministra nauki i szkolnictwa wyższego w rządzie Donalda Tuska, w drugiej połowie lat 70. studentka białostockiej Filii. Pamięta, że jako jeden z pracowników naukowych pojawiał się Jarosław Kaczyński. W oficjalnej biografii Kaczyńskiego jest napisane: „W latach 1971- 1976 zatrudniony był jako pracownik naukowy w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego. Później, do 1981, pracował jako adiunkt w białostockiej filii Uniwersytetu Warszawskiego”.

PiS. Kaczyński woli lata 90.

Obecny prezes PiS niechętnie wspomina czasy, kiedy pojawiał się w białostockiej filii UW. W kampanii przed wyborami samorządowymi o pracy Kaczyńskiego na filii UW mówił kandydat PiS na prezydenta Białegostoku, poseł Jacek Żalek: „Przyjeżdżał tutaj jako młody doktor prawa z wykładami dla młodych białostoczan”.

Prof. Stanisław Prutis, były dziekan wydziału prawa UwB: – Dr Jarosław Kaczyński w drugiej połowie lat 70. pojawił się na wydziale ekonomiczno-administracyjnym naszej filii za sprawą dziekana prof. Andrzeja Stelmachowskiego. Prof. Stelmachowski chciał mu dać przeżyć, bo za działalność opozycyjną w stolicy nie był mile widziany. Pracował na wydziale na pełnym etacie. Przyjeżdżał z Warszawy raz na tydzień lub dwa. Specjalizował się w teorii państwa i prawa.

Profesorowie Kudrycka i Prutis: – Obok Kaczyńskiego na zdjęciu stoją doktorzy z wydziału: dr Stefan Iwanowski oraz nieżyjący dr Jerzy Mieszkowski i dr Włodzimierz Zakrzewski [pierwszy od lewej].

Kim jest dziewczyna z papierowym kwiatem, nie wiedzą.

Prof. Prutis jest pewien: – To zdjęcie było zrobione na ówczesnym dziedzińcu wydziału ekonomiczno – administracyjnego przy ul. Mickiewicza, potem zabudowanym, gdzie mieści się od lat wydział prawa UwB.

Nie ma jednak pewności co do autentyczności zdjęcia: – 1 Maja to był dzień wolny od pracy. Wątpliwe, żeby dr Kaczyński miał przyjechać z tej okazji specjalnie do Białegostoku.

A może to Pogonalia?

Stefan Iwanowski jest jednak pewien, że takie zdjęcie było robione. Być może jednak nie przed 1 Maja, ale przy okazji Pogonaliów (białostockich juwenaliów). Pracownicy białostockiej filii UW na pochody pierwszomajowe nie chadzali z kokardami.

Prof. Kudrycka zauważa jednak: – Pogonalia były w drugiej połowie czerwca, a oni wszyscy na tym zdjęciu są ubrani jakby to był przełom kwietnia i maja.

Oda do Kaczyńskiego. „O Jarosławie Wielki, władco dusz Polaków”

Jeden z pracowników naukowych wydziału ekonomiczno-administracyjnego białostockiej filii UW z końca lat 70., proszący o anonimowość: – Nawet gdyby Kaczyński w tamtych czasach szedł w pierwszomajowym pochodzie, to co takiego? Nie było na uczelni entuzjazmu dla pochodów, ale się szło, bo trzeba było. Dopiero po powstaniu „Solidarności”, a zwłaszcza po wprowadzeniu stanu wojennego bojkot pochodów stał się jasną polityczną deklaracją. Czy Kaczyński na tym zdjęciu jest z kokardą czy bez, czy go doklejono, czy nie, czy było to przed 1 Maja, czy przy innej okazji, to wszytko nie ma znaczenia. Bo i tak nie ma to znaczenia dla PiS-owskiego ludu. Nie rozumiem więc, dlaczego dr Kaczyński wstydzi się tego zdjęcia.

W liście do członków PO i wyborców Koalicji Obywatelskiej Grzegorz Schetyna przekonuje, że choć wynik wyborczy jest daleki od ambicji, wcale nie jest taki zły. Bo Platforma jeszcze w 2016 roku miała mniej niż 10 proc. w sondażach i musiała mierzyć się z całym państwowym aparatem.

„Dzięki waszej mobilizacji i walce opozycja ma większość w Senacie. W wyborach do Sejmu Koalicja Obywatelska, której jesteśmy trzonem, przekonała do siebie ponad 5 milionów Polaków i Polek. To dużo więcej głosów niż w 2015 roku zdobyły wspólnie PO i Nowoczesna” – pisze do wyborców Schetyna.

W liczbach bezwzględnych Schetyna ma rację, ale jeśli popatrzymy na wynik procentowy – już nie. W 2015 roku na Platformę zagłosowało 24,09 proc. wyborców, a na Nowoczesną – 7,6. W ostatnich wyborach Koalicja Obywatelska, poszerzona jeszcze m.in. o Inicjatywę Polską i Zielonych, zdobyła 27,4 proc. Wyższa niż w 2015 roku liczba głosów to zasługa wysokiej frekwencji.

Platforma w trudnej sytuacji

Przewodniczący PO przypomina, że w 2016 roku PO spadła w sondażach poniżej 10 proc. „Opozycja wydawała się wielu bezsilna, a władza Kaczyńskiego wszechmocna. Przez te 4 lata udało nam się odzyskać zaufanie milionów Polaków, częściowo powstrzymać niszczenie sądów, usunąć m.in. skompromitowanego marszałka Sejmu, wreszcie – zbudować szeroką współpracę opozycji. To, że po wyborach europejskich nie udało się utrzymać wielkiej koalicji opozycji, nie było naszą decyzją” – pisze Schetyna. I znów ma rację tylko częściowo. Z Koalicji Europejskiej odeszło Polskie Stronnictwo Ludowe, ale Sojusz Lewicy Demokratycznej chciał w niej pozostać. Akces zgłosiła także Wiosna Roberta Biedronia, ale Platforma zdecydowała inaczej.

„W tej sytuacji wyników wyborów, choć są dalekie od naszych ambicji, nie oceniajmy źle” – przekonuje szef PO. I wymienia, w czym PiS miał przewagę: kampania nie była demokratyczna, a partia Jarosława Kaczyńskiego wykorzystała państwowe media. Powołuje się na opinię misji OBWE, która stwierdziła, że „bardzo niepokojąca była stronniczość mediów i retoryka oparta na nietolerancji” a także, że „wyżsi urzędnicy państwowi wykorzystywali wydarzenia finansowane z publicznych pieniędzy do kreowania kampanijnego przekazu”.

Schetyna opowiada także, jakie ma plany na przyszłość jako szef PO. To utrzymanie przewagi opozycji w Senacie (ma 51 głosów, licząc senatorów SLD, PSL i niezależnych, a PiS – 49, w tym jedną senator niezależną), zwycięstwo w wyborach prezydenckich, a na koniec „odebranie Kaczyńskiemu władzy”.

„Jesteśmy najsilniejszą formacją opozycyjną. Jedyną, której Kaczyński się naprawdę boi. Dlatego to przeciw nam będzie skierowana cała propaganda, zastraszanie, szantaże i korupcyjne oferty. Nasz przeciwnik będzie wykorzystywał każdy nasz błąd. Musimy zachować jedność, a dzięki niej sprawczość polityczną” – pisze Schetyna.

Czy Schetyna utrzyma stanowisko?

Przewodniczący PO po przegranych wyborach europejskich i parlamentarnych znalazł się w ogniu krytyki. Atakują go partyjni koledzy i koleżanki.

– Grzegorz Schetyna ma swoje talenty i dobrze byłoby, gdyby z tymi talentami pracował na rzecz Platformy. Ale trzy razy przetestował się w procesie wyborczym – ostatnie dwa razy w wariancie „wszyscy razem i każdy oddzielnie” – i w obu przegraliśmy. To moim zdaniem znaczy, że z tym liderem wyborów z PiS-em nie wygramy – powiedziała Joanna Mucha w wywiadzie dla „Kultury Liberalnej”.

Również Borys Budka w rozmowie z „Wyborczą” nie wykluczył, że zgłosi swoją kandydaturę w wyborach na szefa PO, które mają odbyć się w styczniu. Niektórzy działacze sugerują, że data wyborów jest za późna: że nowemu przewodniczącemu trzeba dać więcej czasu przed wiosennymi wyborami prezydenckimi.

Niekiedy jedna osoba wystarczy, by tchnąć ducha w ogromny ruch, a czasem same jej słowa wysłuchane kilka dekad później; niekiedy parę gorąco zaangażowanych osób inicjuje masowy ruch, a zmiana nadchodzi niczym zmiana pogody.

Rebecca Solnit – ur. w 1961 r., amerykańska eseistka, historyczka. Napisała kilkanaście książek z pogranicza antropologii, filozofii i polityki, m.in. „Zew włóczęgi. Opowieści wędrowne”, „Storming the Gates of Paradise: Landscapes for Politics”, „A California Bestiary”, „Nonstop Metropolis: A New York City Atlas”

Miesiąc przed upadkiem muru berlińskiego niemal nikt nie przewidywał, że radziecki blok wschodni ulegnie gwałtownemu rozpadowi (na skutek działania wielu czynników, w tym olbrzymiego nacisku ze strony społeczeństwa obywatelskiego, które wyrzekało się przemocy działań bezpośrednich i napędzane było nadzieją samoorganizacji), podobnie jak nikt, nawet sami uczestnicy tych wydarzeń, nie przewidział znaczenia arabskiej wiosny, ruchu Occupy Wall Street i wielu innych potężnych zrywów. Nie wiemy, co się wydarzy, w jaki sposób ani kiedy, i właśnie owa niepewność jest siedliskiem nadziei. Ci, którzy powątpiewają w wagę tego typu zajść, powinni docenić przerażenie, jakie wywołują one wśród władz i elit.

Ich strach bierze się stąd, że zdają one sobie sprawę, że władza ludu jest na tyle realna, by obalać reżimy i zmieniać warunki umowy społecznej. I często to czyni. Niekiedy nasi wrogowie wiedzą to, w co uwierzyć nie potrafią nasi przyjaciele.

Ci, którzy lekceważą te zajścia, uznając je za niedoskonałe, ograniczone czy niedostateczne, powinni przyjrzeć się bliżej temu, jaka radość i nadzieja z nich biją i jakie rzeczywiste zmiany przynoszą, nawet gdy nie zawsze są one oczywiste.

Mogę kogoś uratować

Jeśli się uprzemy, możemy widzieć świat jako miejsce pełne wad i niedomagań. Z pomocą przyjść może analogia, która dodaje mi otuchy: w trakcie katastrofy wywołanej przez huragan „Katrina” setki właścicieli łodzi rzuciło się na ratunek ludziom – samotnym matkom, dzieciom, dziadkom – uwięzionym na strychach, chroniącym się na dachach, na osiedlach komunalnych, w szpitalach i budynkach szkolnych. Nikt nie mówił: „Nie dam rady ocalić wszystkich, w związku z tym wszystko na nic; dlatego moje starania są daremne i bezwartościowe” – choć wiele osób tak właśnie powiedziałoby o bardziej abstrakcyjnych kwestiach, w których przecież stawką są życie, istnienie miejsc, kultury, gatunków czy praw. Dostawali się tam na łódkach rybackich, wiosłowych czy pirogach, niektórzy przybywali z tak odległych miejsc jak Teksas, przedostając się nielegalnie do miasta, by dotrzeć z pomocą, inni, sami będąc uchodźcami, nieśli pomoc na terenie miasta. Uruchomiono doraźny bezpośredni transport łodziowy – osławioną Marynarkę Cajun – ciągnący w stronę miasta już dzień po przerwaniu wałów.

Nikt z tych ludzi nie powiedział wówczas: „Nie mogę uratować wszystkich”. Wszyscy zaś mówili: „Mogę kogoś uratować, więc będę ryzykować życie i przeciwstawię się władzom, by móc to zrobić”.

Zmiana rzadko jest czymś prostym. Niekiedy jest tak złożona, jak twierdzi teoria chaosu, i tak powolna jak ewolucja. Nawet to, co zdaje się wydarzać nagle, kiełkuje z nasion od dawna spoczywających w uśpieniu. Samobójstwo młodego człowieka może wywołać powstanie rozpalające kolejne powstania. Jednak sam ten incydent był jedynie iskrą, a ogień, który rozniecił, rozgorzał na stosie przygotowanym przez sieć działaczy, a także przez ideę obywatelskiego nieposłuszeństwa i głębokie pragnienie sprawiedliwości oraz wolności istniejące wszędzie.

Warto zadać sobie pytanie nie tylko o to, jakie długoterminowe skutki przyniosły owe zrywy, lecz również o to, czym były, póki trwały. To, że ludziom przyszło żyć w świecie, w którym część nadziei się urzeczywistniła, w którym panuje radość, a niektóre granice między jednostkami i grupami zostały zatarte, choćby tylko na godzinę, na jeden dzień, na parę miesięcy, nie jest bez znaczenia. Wspomnienia momentów radości mogą stać się dla nas busolą.

Całkowite zwycięstwo nigdy nie nadejdzie

Wspomnijmy słowa Paula Goodmana: „Załóżmy, że twoja strona zwyciężyła i że żyjesz w społeczeństwie, którego zawsze pragnąłeś. Jak byś wówczas żył? Zacznijmy już teraz tak właśnie żyć!”. Opowiadamy się w ten sposób za drobnymi i doraźnymi zwycięstwami i za częściowymi sukcesami, gdy brakuje zwycięstw ostatecznych i pełnych, a być może są one niemożliwe. Całkowite zwycięstwo zawsze wydawało się świeckim odpowiednikiem raju: miejsca, gdzie wszelkie problemy zostają rozwiązane koszmarnie nudną pustynią.

Absolutyści ze starej lewicy wyobrażali sobie, że takie zwycięstwo będzie całkowite i trwałe, co jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że zwycięstwo nigdy nie nadejdzie. Tymczasem jest ono, faktycznie, bardziej niż możliwe. Zwycięstwa wydarzały się bowiem już na niezliczone sposoby, małe i duże, często stopniowo, inaczej jednak, niż przewidywano. Zwycięstwa czasem przemykają niezauważone. O wiele łatwiej nam rozpoznać porażkę.

Od czasu do czasu rodzą się nowe możliwości. W takich momentach ludzie stają się członkami pewnego „my”, które wcześniej nie istniało, w każdym razie nie jako jedność obdarzona mocą sprawczą, tożsamością i siłą do działania; wyłaniają się wówczas niespodzianie nowe możliwości.

Niekiedy ziemia grzebie w sobie takie chwile i nie widać, by miały poważniejsze konsekwencje; niekiedy zaś ideologie zrzuca się niczym kajdany. Nie sposób jednak przewidzieć tego, co nadejdzie.

Olbrzym tylko drzemie

Społeczeństwo można porównać do pogrążonego we śnie olbrzyma; gdy się budzimy, nie jesteśmy już tylko publicznością: stajemy się społeczeństwem obywatelskim o nadludzkiej sile, którego pokojowe metody niekiedy, przez krótką, acz pełną blasku chwilę, okazują się o wiele potężniejsze aniżeli przemoc, potężniejsze od reżimów i armii. Niemniej z oczywistych powodów wszystko, czym karmią nas ogólnodostępne środki przekazu, sugeruje, że opór stawiany przez lud jest czymś żałosnym, bezcelowym, a niekiedy wręcz przestępstwem, o ile nie jest oglądany z oddali, nie należy do zamierzchłej przeszłości, a najlepiej jedno i drugie. Ludzie zaprzedani instytucjom żarliwie wierzą, że dzierżą władzę, która coś znaczy. Oto siły, które wolałyby nie budzić tego olbrzyma.

Zawsze jest za wcześnie, by wycofać się w domowe zacisze. I zawsze jest za wcześnie, by przewidzieć skutki własnych działań. Natknęłam się na anegdotę opowiedzianą przez kogoś z Women Strike for Peace, pierwszego masowego amerykańskiego ruchu przeciw broni jądrowej. Ruch ten przyczynił się do ogromnego zwycięstwa: podpisania w 1963 r. układu o zakazie prób w atmosferze, w przestrzeni kosmicznej i pod wodą, dzięki czemu udało się doprowadzić do zakończenia prób z bronią jądrową na lądzie, odpowiadających za radioaktywny opad, którego ślady zaczęły pojawiać się w mleku matek i w zębach ich dzieci. (WSP przyczynił się do upadku House Un-American Activities Committee [HUAC], ówczesnego odpowiednika Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego USA. Uczestniczki ruchu wcieliły się w rolę gospodyń domowych i wystawiły na pośmiewisko prowadzone przez HUAC antykomunistyczne przesłuchania).

Jedna z kobiet należących do WSP opowiadała, jak czuła się głupia i niepotrzebna, gdy pewnego poranka protestowała w deszczu przed Białym Domem.

Kilka lat później usłyszała dr. Benjamina Spocka, który stał się znanym orędownikiem rozbrojenia. Mówił, że przełomowy dlań moment nastąpił, gdy zauważył grupkę kobiet tkwiących w deszczu przed Białym Domem. Skoro one są tak żarliwie zaangażowane w tę sprawę – pomyślał – sam powinien poświęcić jej więcej uwagi.

Historia to krab kroczący na boki

Myślenie w kategoriach przyczyn i skutków zakłada, że historia posuwa się naprzód, ale historia to nie armia. To krab kroczący na boki, kropla wody drążąca skałę, trzęsienie ziemi przerywające wielowiekowe napięcia. Niekiedy jedna osoba wystarczy, by tchnąć ducha w ogromny ruch, a czasem same jej słowa wysłuchane kilka dekad później; niekiedy parę gorąco zaangażowanych osób inicjuje masowy ruch, a zmiana nadchodzi niczym zmiana pogody.

Wszystkie te sytuacje łączy to, że poczęły się w wyobraźni, zrodziły się z nadziei. Pokładanie w czymś nadziei przypomina grę hazardową. Stawianie na przyszłość, na możliwość, że otwarte serca i niepewność są lepsze niż przygnębienie i poczucie bezpieczeństwa.

Nadzieja domaga się działania

Nadzieja nie przypomina kuponu na loterię, który można kurczowo ściskać w dłoni, siedząc wygodnie na kanapie i spodziewając się szczęśliwego trafu. Nadzieja to siekiera, którą rozrąbuje się drzwi w sytuacji nagłej konieczności, bo nadzieja powinna nas wypychać za drzwi, bo musicie dać z siebie wszystko, by wytrącić przyszłość z kolein wiodących ku niekończącej się wojnie, ku unicestwieniu całej planety, jej bogactw i skarbów, i ku uciskowi biednych i zmarginalizowanych. Nadzieja oznacza po prostu, że inny świat jest możliwy, a nie że jest ziemią obiecaną, bowiem jego nadejścia nic nie gwarantuje.

Nadzieja domaga się działania; działanie nie jest możliwe bez nadziei. Zdarzyć się może wszystko, a to, czy działamy, czy stoimy bezczynnie, ma ogromne znaczenie.

Choć brak kuponów na loterię dla leniwych i tkwiących w zobojętnieniu, zaangażowani mają szansę na wielką wygraną. Mówię wam to nie dlatego, że uważam, by Stany Zjednoczone stanęły na skraju zniszczenia swych rzekomych wartości, że nasza cywilizacja bliska jest unicestwienia przyrody, od której pozostajemy zależne i zależni – oceanów, atmosfery, niezliczonych gatunków roślin, owadów i ptaków.

Mówię to dlatego, że zauważyłam, co następuje: wojny wybuchną, planeta się ogrzeje, gatunki wymrą, jednak to, jak wiele wojen, o ile stopni i które gatunki uda się ocalić, zależy od tego, czy podejmiemy jakieś działania.

Dworczyk za oszustwa też powinien być zamknięty

PiS zajeżdża sowieckimi onucami

Jeśli się nie zmobilizujemy, jeśli nie pójdziemy na wybory, bo przygniecie nas PiS-owska depresja, musimy się liczyć z utrzymaniem przez PiS samodzielnej większości. Dlatego naprawdę liczy się każdy głos. W najgorszym razie po to, aby walczyć o jaśniejsze odcienie szarości i mroku. W najlepszym razie po to, by zwyciężyć – pisze Cezary Michalski. “Jako totalny polityczny nihilista Kaczyński proponował już konstytucję prezydencką, kiedy walczył o prezydenturę, i konstytucję kanclerską, kiedy starał się o pozycję premiera. Jemu formalny ustrój Rzeczypospolitej jest naprawdę kompletnie obojętny, byleby w tym ustroju rządził on sam, z drobną pomocą legionu wykreowanych przez siebie kreatur” – podkreśla także


Sondaże są kiepskie, choć nie do końca wiadomo, co naprawdę sondują. W wyborach samorządowych i europejskich faktyczny wynik Koalicji (Obywatelskiej, Europejskiej) był wyższy, niż sondażowe prognozy większości zwykłych ośrodków badania opinii. A już na pewno znacznie wyższy, niż sondaże CBOS, które na wielu frontach pełni dzisiaj rolę propagandowej przybudówki władzy.

Te kiepskie sondaże są konsekwencją paru następujących po sobie wydarzeń. Po zupełnie niezłym i dobrze rokującym wyniku Koalicji Obywatelskiej w wyborach samorządowych (wszędzie tam, gdzie PSL, SLD i lokalni samorządowcy popierali tych samych kandydatów, co KO, opozycja wygrywała z PiS-em; wszędzie tam, gdzie PSL, SLD i samorządowcy poszli osobno, wygrywało PiS, nawet jeśli nie zebrało głosów większości) w wyborach do Parlamentu Europejskiego pojawił się Robert Biedroń.

BIEDROŃ ODEGRAŁ ROLĘ TOTALNEGO PSUJA I DESTRUKTORA. NIE POZYSKAŁ ŻADNEGO NOWEGO ELEKTORATU, NIE DOTARŁ DO ELEKTORATU SOCJALNEGO CZY WYBORCÓW Z PROWINCJI (W CAŁEJ NAJNOWSZEJ POLITYCZNEJ HISTORII III RP TYLKO JANUSZ PALIKOT ZMOBILIZOWAŁ W 2011 ROKU NAPRAWDĘ NOWY NIEPRAWICOWY ELEKTORAT).

Biedroń kanibalizował jedynie młodszych wielkomiejskich wyborców KO z wyborów samorządowych. 6,6 procenta oddane na Wiosnę pozwoliło jej szefowi przenieść się do Brukseli, jednak w Polsce przesądziło o nieco wyraźniejszym zwycięstwie PiS-u nad Koalicją Europejską. To nieco wyraźniejsze zwycięstwo zamiast remisu albo „remisu ze wskazaniem” stało się tak potrzebnym Kaczyńskiemu argumentem do wyciągnięcia z koalicji PSL-u. Po odejściu ludowców Schetyna zdołał zebrać wszystkich politycznych reprezentantów dawnego, szerokiego elektoratu PO z czasów, kiedy Platforma rządziła i wygrywała wybory.

Jednak w koalicji nie znalazło się SLD, przez co lewicowi populiści i antyliberałowie w rodzaju Adriana Zandberga, nawalający III RP z lewej strony z taką samą determinacją, z jaką z prawej nawalali w nią PiS-owcy i narodowcy, zamiast w spokoju obumrzeć dostali w prezencie lewar starego SLD-owskiego aparatu, który może ich wprowadzić do Sejmu. W ten sposób

ZARÓWNO NA LISTACH LEWICY, JAK TEŻ NA LISTACH PSL/KUKIZ ZNALEŹLI SIĘ OBOK SIEBIE KANDYDACI, KTÓRZY CHCĄ BRONIĆ LIBERALNEJ DEMOKRACJI PRZED PIS-EM, JAK TEŻ TACY, KTÓRZY BĘDĄ LIBERALNĄ DEMOKRACJĘ RAZEM Z PIS-EM FAKTYCZNIE DOBIJAĆ.

Odcienie bieli i odcienie czerni

Po tych wszystkich smuteczkach i smutkach warto powiedzieć jedno. W tych wyborach naprawdę jest o co walczyć i naprawdę liczy się każdy głos. Wydłużająca się lista afer obozu władzy z pierwszej kadencji rządów PiS zakończyła się mocnym akordem, jakim było namaszczenie przez Kaczyńskiego na szefa NIK człowieka, któremu pieniądze za wynajem nieruchomości w Krakowie płacą tamtejsi znani gangsterzy-sutenerzy.

Wcześniej była afera SKOK-ów, afera “te pieniądze po prostu im się należały”, afera KNF, afera Srebrnej, afera Kuchcińskiego i wiele innych afer, których wspólnym mianownikiem jest traktowania polskiego państwa jako osobistego folwarku Kaczyńskiego i partyjnego folwarku PiS. Standardy kadrowe i standardy rządzenia, które zanurkowały w czasie pierwszej kadencji rządów PiS, w przypadku drugiej kadencji mogą przebić dno.

W TEJ SYTUACJI JEST O CO WALCZYĆ, A SCENARIUSZE WYBORCZE SIĘGAJĄ OD JASNEJ BIELI PO ŻAŁOBNĄ CZERŃ, PRZECHODZĄC PRZEZ WSZYSTKIE MOŻLIWE ODCIENIE.

Rozpoczynając od zwycięstwa KO nad PiS-em (mało prawdopodobne w sondażach, zawsze możliwe w realu). Możliwa jest też przegrana KO z PiS-em, ale w takiej proporcji, która pozwoli KO utworzyć rząd z poparciem jakiejś grupy posłów. Kolejny stopniem zejścia w szarość, ale jeszcze nie w pełen mrok, jest strata przez Kaczyńskiego samodzielnej większości.

Oczywiście będzie wówczas mógł korumpować albo szantażować pojedynczych posłów (jak to kiedyś robił z posłami Samoobrony i LPR) z Konfederacji, jeśli ta wejdzie do Sejmu, albo z PSL/Kukiza, jeśli oni wejdą. Będzie też mógł liczyć na to, że ludzie o radykalnie antyliberalnych poglądach z Lewicy, w rodzaju Zandberga, będą wstrzymywać się w głosowaniach, które mogłyby uratować lub zniszczyć ostatnie instytucje liberalnej Polski.

CO CIEKAWE, KACZYŃSKI – W PRZECIWIEŃSTWIE DO WIELU OFICJALNIE WYPOWIADAJĄCYCH SIĘ PROPAGANDYSTÓW PIS ALBO “SYMETRYSTÓW-OPORTUNISTÓW” Z NIEPISOWSKICH MEDIÓW – WIE, ŻE PIS MOŻE TE WYBORY PRZEGRAĆ.

Dlatego były mu potrzebne różne bezpieczniki. Takie jak kuriozalna druga część posiedzenia starego Sejmu po nowych wyborach, gdzie PiS będzie mógł rzutem na taśmę przegłosować wszystko, co może uniemożliwić lub utrudnić odebranie mu realnej władzy. Widzieliśmy też nominowanie nowego szefa NIK, a wobec jego totalnej kompromitacji wykorzystanie bezkrólewia przynajmniej do przeprowadzenia czystki w kierownictwie Najwyższej Izby Kontroli.

Jest też nowa fala nominacji sędziowskich, które marionetki i hejterów Ziobry i Kaczyńskiego mają uczynić arbitrami w procesach (szczególnie tych odbywających się w sądach warszawskich), w których będzie się rozstrzygała obrona praw jednostek i mniejszości, wolność obrotu gospodarczego w Polsce czy niezależność dziennikarzy i mediów.

OCZYWIŚCIE JEŚLI SIĘ NIE ZMOBILIZUJEMY, JEŚLI NIE PÓJDZIEMY NA WYBORY, BO PRZYGNIECIE NAS PIS-OWSKA DEPRESJA, MUSIMY SIĘ LICZYĆ Z UTRZYMANIEM PRZEZ PIS SAMODZIELNEJ WIĘKSZOŚCI.

Także jednak wówczas może to być zwykła większość i może to być większość pozwalająca odrzucić weto prezydenckie (co uczyni zwycięstwo lub przegraną Dudy w przyszłorocznych wyborach prezydenckich kwestią nieco mniej istotną). Wreszcie może to być w najgorszym razie, jeśli zmarnujemy i rozproszymy nasze głosy, większość konstytucyjna.

A jest to najgorszy scenariusz wcale nie dlatego, żeby Kaczyńskiemu spieszyło się do uchwalenia konstytucji. Będąc totalnym politycznym nihilistą woli on łamać konstytucję uchwaloną przez “wroga”, niż przestrzegać konstytucji uchwalonej przez siebie, za którą (i jej łamanie) musiałby wziąć odpowiedzialność. Jako totalny polityczny nihilista Kaczyński proponował już konstytucję prezydencką, kiedy walczył o prezydenturę, i konstytucję kanclerską, kiedy starał się o pozycję premiera.

JEMU FORMALNY USTRÓJ RZECZYPOSPOLITEJ JEST NAPRAWDĘ KOMPLETNIE OBOJĘTNY, BYLEBY W TYM USTROJU RZĄDZIŁ ON SAM, Z DROBNĄ POMOCĄ LEGIONU WYKREOWANYCH PRZEZ SIEBIE KREATUR.

Jednak większość konstytucyjna dla PiS oznaczałaby legitymizację władzy, która Polskę konsekwentnie niszczy. Zaowocowałaby jeszcze większą brutalnością i pychą tej władzy.

Dlatego naprawdę liczy się każdy głos. W najgorszym razie po to, aby walczyć o jaśniejsze odcienie szarości i mroku. W najlepszym razie po to, by zwyciężyć.

PiS zajeżdża sowieckimi onucami.

Kmicic z chesterfieldem

W czasie wiecu w Częstochowie Jarosław Kaczyński nawiązał do wypowiedzi znanej i cenionej na całym świecie reżyserki, Agnieszki Holland.

Mamy niebezpieczeństwo, że nie będzie tak, jak mówiła pani Holland, która skądinąd po tym, jak mówiła, to później mówiła, że nie mówiła i nawet później kilkudziesięciu reżyserów napisało do mnie list, w którym napisało, że ona nie mówiła tego, co mówiła i to można było usłyszeć. Pani Holland powiedziała, żeby „było jak było”. Jeżeli oni wygrają wybory, to będzie dużo gorzej niż było. Oni nie ukrywają, że chcą zlikwidować demokrację” – w dość oryginalnym stylu wypowiedział się prezes PiS.

Agnieszka Holland poproszona o komentarz do słów Kaczyńskiego, stwierdziła, że czuje się dowartościowana tym szczególnym zainteresowaniem prezesa.

To jest w pewnym sensie zaszczyt. W końcu to szara eminencja polskiej polityki, bardzo sprawczy człowiek. Ma dużo zajęć na głowie, bo właściwie rządzi całym państwem jednoosobowo. Skoro jeszcze ma czas, żeby zajmować…

View original post 1 463 słowa więcej